[ وَقالَ اميرُالْمُؤمِنينَ عليه السلام : تَفَضَّلْ عَلى مَنْ شِئْتَ فَانْتَ اميرُهُ ، وَاسْتَغْنِ عَمَّنْ شِئْتَ فَانْتَ نَظيرُهُ ، وَافْتَقِرْ الى مَنْ شِئْتَ فَانْتَ اسيرُهُ ] اميرالمؤمنين عليه السلام مىفرمايد : به هر كه خواهى احسان كن كه بر اساس قاعدهء الانسان عبيد الاحسان امير او گردى و از غير حضرت عزّت استغنا جو تا نظير او باشى و به هر كه خواهى اظهار حاجت كن به قصد چشم داشت احسان از او تا اسير او گشته و دچار خفّت شوى . ريشهء طمع امام صادق عليه السلام در پايان روايت مىفرمايد : ايمان انسان طمعكار ناقص است در حالىكه از اين معنى خبر ندارد و نمىداند دچار چه زيان خطرناكى است ايمان وقتى تجلّى در قلب داشته باشد بين انسان و طمع قرار مىگيرد و به انسان مىگويد : اى مؤمن و اى صاحب من ! خزانه‌هاى حضرت الهى از كرامت و نعمت مملوّ است و او خدايى است كه مزد نيكوكار را ضايع نمىكند ، آنچه در دست مردم است و طمعكاران به آن طمع مىورزند آميخته به زحمات و رنج‌ها و حلال و حرام است و به دست آوردن يك قيراط از آنان بىخفت و منّت و زحمت ميسّر نيست . با اين هشدار روى عبد را به جانب توكّل